Recensie Holywell Bay van Esther Stui

Hey, lieve lezer van Mels Day, Nu waar ik het weekend dacht 3 recensies te schrijven van boeken die ik gelezen heb. Waren dat er in werkelijkheid 0 want ik belande ziek op de bank. Ik heb waarschijnlijk iets van een oorontsteking. Me oor zit dicht doet pijn en ik hoor weinig. Daarnaast zit ik momenteel ook in een enorme fibromyalgie flair up. Helaas pindakaas niks aan te doen, behalve zo veel mogelijk rust nemen en niet te veel doen. De boeken zijn uit die ik uit wilde hebben, maar de recensies volgen dus iets trager dan gepland. Maar ze komen er deze week zeker alle drie aan. Vandaag beginnen we met de eerste van drie recensies. Namelijk mijn recensie van het nieuwste boek Holywell van Esther Stui.

Let op: dit is het derde deel in de serie. Eerder verschenen in deze serie al Love Rock en St Michael’s Mount.

Recensie Holywell Bay.

Titel: Holywell Bay Auteur: Esther Stui Uitgeverij: Selfpubber Genre: Feelgood Cijfer: 10

Hier gaat Holywell Bay over.

Ines heeft maar één doel en dat is werk vinden, zodat ze in Cornwall kan blijven. Na diverse afwijzingen krijgt ze een uitnodiging voor een gesprek op het landgoed Trewellan gelegen in het mooie Holywell Bay. Over het landgoed kan ze geen informatie vinden en juist dat mysterieuze prikkelt haar nieuwsgierigheid. Het gesprek met de hoofdtuinman Jacob verloopt goed, maar vanwege de vijandige houding van huishoudster Rosie houdt Ines het voor gezien. Ze weet wanneer ze niet welkom is. Toch krijgt ze de baan, omdat ze open en eerlijk vertelt hoe ze in Cornwall is terechtgekomen.

Het samenwerken met Jacob en collega Oliver is elke dag een feest. Wat Ines bovendien intrigeert is het contrast tussen de perfect onderhouden tuin en het landhuis, dat een verwaarloosde indruk maakt. Volgens Rosie is het onbewoond. Toch hoort Ines in het landhuis wel eens voetstappen, getik en gelach, geluiden die ze niet kan verklaren. Dat ze niet aan waanideeën lijdt, blijkt als er plotseling een meisje voor Ines’ auto opduikt dat roept: ‘Stop! Neem me alsjeblieft mee. Mijn vader is een monster!’ Het meisje heet Izzy en haar vader is niemand minder dan Courtenay Devereaux, de bewoner van het landhuis. Ines stap uit en gaat de confrontatie met hem aan. Wat ze aantreft is geen monster maar een man die getekend is door het leven.

Dit vind ik van het boek

Zoals altijd begin ik bij de cover van het boek. Het is een mooie lichtblauwe cover die perfect bij de eerste twee delen past. Hetzelfde geldt voor de titel die past ook echt zo enorm goed bij de andere boeken. De flaptekst maakte me ontzettend nieuwsgierig naar het verhaal, maar dat hadden de voorgaande delen natuurlijk ook al een beetje gedaan.

Als we dan naar het verhaal zelf gaan kan ik niet anders dan zeggen dat Esther Stui zichzelf ook dit verhaal weer opnieuw heeft uitgevonden. Haar schrijfstijl blijft verrassen en verbeteren. Zo kon ik in dit verhaal echt de humor heel goed voelen. De flauwe woord grapjes, het meezingen met een liedje etc. Er zaten een aantal subtiele geintjes in en die brachten juist vaak een lach op mijn gezicht.

In de eerste boeken van Esther was het verhaal al top, maar konden haar personages wat meer diepgang gebruiken. Dit verbeterde boek bij boek en met dit deel zit ze er Boenk op! Je kan enorm meeleven met Court, zijn onzekerheid, zijn angst, maar ook zijn wil om te veranderen. En aan de andere kant heb je de krachtige Ines die daar is op de momenten dat het nodig is. In mijn ogen is Ines een vriendin die iedereen zou moeten hebben. Zo eentje die er altijd weer voor zorgt dat er een lach op je gezicht komt.

Daarnaast komen er echt superveel leuke bijpersonages aan bod. Zoals Jacob en zijn vrouw. Jacob is zo’n warme persoonlijkheid. Ook vond ik het leuk om de personages uit de vorige delen terug te vinden in dit deel van de serie. Doordat je deze personages al kent zijn ze een mooie toevoeging aan het verhaal.

Het verhaal zelf laat zien dat je nooit moet opgeven maar altijd moet doorgaan. Dat iedereen littekens met zich mee draagt zichtbaar of niet zichtbaar, niemand is perfect. Misschien dat dit boek mij daarom nog wel meer raakte omdat ik zelf ook een aantal littekens heb. Maar iedereen mag er wezen. Het verhaal leest enorm makkelijk weg door de fijne vertellende schrijfstijl van Esther. De hoofdstukken zijn niet te lang en boven elk hoofdstuk vind je weer een prachtige tekening.

Ik hoop dat Esther nog heel lang haar prachtige verhalen met ons blijft delen, dat ze ons nog heel lang mee blijft nemen naar de meest fantastische plekken waar we geweldige personages ontmoeten. Als je van feelgood verhalen houdt dan is dit zeker een boek voor jou.

Heel veel liefs, Melanie

*** Let op bloggen is een hobby voor mij, ik heb dan ook niemand die mijn teksten na kijkt op spelling want dat zou mij een paar 100 euro in de maand kosten. Ik heb dyslexie, dus de kans is groot dat er hier en daar een spelfoutje in de tekst staat. Ik doe er alles aan om deze te voorkomen, maar helaas is dat niet altijd mogelijk. ***